Ericha Priebke potępiono na dożywocie za udział w masakrze 335 makaroniarskich cywilów. Robiąc nabytki w jednym z rzymskich hipermarketów zdołamy natknąć się na 97-letniego złoczyńcę militarnego, gdy zdobywa kolbę prosecco. To traumatyczne zebranie - nie tylko dla rodzin ofiar tamtej nikczemności. Marketing internetowy siedzę w samochodzie głodny jak wilk natomiast rozumuję o plackach z eliksirem klonowym. Z ościennego hipermarketu opuszcza dwójka rencistów zaś ciasną uliczką goni w moim kierunku. Pozycjonowanie stron obydwoje mają na sobie szare koszule natomiast dolne khaki. Mąż dźwiga czapkę z pikiem, spod której stoi kilka popielatych kosmyków. Porządną rękę wbił pod ramię współpracowniczki. Ona ma także przyprószone siwizną włosy oraz okulary w obłych oprawkach. Obydwoje przeciskają się u mego wozu. Mężczyzna istnieje w nader podeszłym wieku. Ostrożnie spozieram mu prosto w twarz, demaskuje się dziwnie koleżanka. Dziadek nie patrzy w mą stronę. Czy to naprawdę Erich Priebke? Teraz zdołałbym wjechać do podziemnego parkingu i skoczyć do hipermarketu po mąkę na naleśniki. Choć nie umiem zapomnieć buzi napotkanego starca. W jednej sekundy jakimkolwiek staje się drobne zaś nieskrupulatne, nawet mąka na amerykańskie naleśniki. Siedzię bez dynamizmu w wozie zaś hamuję ulicę. Równie za chwilę w powietrzu rozlegną się ponaglające dźwięki klaksonu. Jestem przerażony, zdumiony a zaskoczony. Po sekundy załapania nachodzą mnie wątpliwości: Czy owe naprawdę był Priebke? Wiek współbrzmi, miasto samego. Nie powinien czasem siedzieć w więzieniu albo w areszcie pokojowym? Dlaczego chodzi na swobody? Dumania powstrzymuje huczny dźwięk klaksonu.